Adam Linkowski urodził się 25.XI.1893 r. we Włocławku. W obawie przed poborem do Armii Carskiej, w której służba trwała 25 lat, uciekł w 1908 roku wraz z braćmi do Hamburga, a stamtąd statkiem popłynął do Ameryki. Zamieszkał w Chicago, gdzie ukończył Szkołę Techniczno-Kreślarską i pracował jako stolarz. Tam spotkał Józefa Szwieca. Należeli do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, które było zalążkiem powstającej Armii Polskiej w Stanach Zjednoczonych.
17.IX.1917 roku wstąpił do wojska. Został sierżantem, a następnie ukończył Szkołę Oficerską. Porucznik Adam Linkowski przypłynął w sierpniu 1918 r. do Francji statkiem „Rochambeau”. Wraz z nim przybył ppor. Wojciech Albrycht – (patrz: lista pasażerów statku).
(Wojciech Albrycht po zakończonej wojnie polsko-bolszewickiej zamieszkał od 1921 roku w Bydgoszczy. Był działaczem sportowym wielkiej miary, redaktorem sportowym „Dziennika Bydgoskiego” i równocześnie nauczycielem wychowania fizycznego w popularnym „Koperniku” (Miejskie Liceum i Gimnazjum Matematyczno-Przyrodnicze im. M. Kopernika). W tragicznych dniach września 1939 roku był gorliwym obrońcą miasta. 28.08.1939 r. powierzono mu komendanturę placu w Bydgoszczy. Do ostatniej chwili walczył przeciwko hitlerowskiej dywersji, kierował obroną cywilną. Jako major został internowany. Po wojnie pełnił funkcję konsula PRL w Chicago. Był aktywnym działaczem Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Ameryce. W miarę swych możliwości organizował w latach 50-tych pomoc finansową dla byłych żołnierzy tej armii, którzy pozostali w kraju i znaleźli się w trudnym położeniu – również pomagał Adamowi Linkowskiemu).
Polonia ze Stanów Zjednoczonych i Kanady dostarczyła ponad 20 tysięcy ochotników do Armii Polskiej we Francji, popularnie zwanej "Armią Błękitną". Ppor. Linkowski przybył w szeregach Armii Hallera do Polski. Od 5.VII.1919 do 23.I.1920 r. pełnił służbę w 7 Pułku Strzelców Polskich, a następnie od 24.I.1920 do 11.IV.1921 w 65 Pułku Piechoty. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Odznaczony został Krzyżem Walecznych.
Od 12.IV.1921-17.VII.1921 miał przydział do 63 Pułku Piechoty w Toruniu. Pracował w Komisji ds. Zakupów Uzbrojenia dla Wojska Polskiego. Uzbrojenie pochodziło głównie z Francji. Jego negatywna ocena przydatności oferowanych Polsce rozkalibrowanych armat francuskich i schorowanych zwierząt pociągowych nie podobała się przełożonym i być może ten fakt spowodował przeniesienie go 18.VII.1921 r. do rezerwy.
Ppor. rez. Adam Linkowski należał do Związku Oficerów Rezerwy. Wstąpił do służby w Polskich Kolejach Państwowych. Był pracownikiem stałym Dyrekcji Okręgowej PKP w Toruniu. Stworzył m.in. Kompanię Honorową Przysposobienia Wojskowego Kolejarzy. Prowadził strzelnicę przy Dworcu Głównym w Toruniu.
19.III.1939 r. otrzymał awans na porucznika Wojska Polskiego.
Podczas bombardowania Dworca Głównego we wrześniu 1939 r. został ranny odłamkiem w nogę. Cała Dyrekcja Okręgowa PKP miała być ewakuowana na wschód Polski. Pociąg towarowy, w którym jechał wraz z cała rodziną, dotarł po 3 dniach na stację Warszawa-Włochy i tam został zaatakowany przez bombowce niemieckie. Rodzina Linkowskich przeżyła całą gehennę oblężenia Warszawy.
Zakwaterowani byli w kinie podziemnym przy ul. Senatorskiej. Warszawa skapitulowała. 5 października 1939 r. rodzina Linkowskich mogła zobaczyć z pewnej odległości Hitlera przyjmującego defiladę Wehrmachtu w zdobytej stolicy Polski...
Pociągiem towarowym Linkowscy powrócili do Torunia. Ich mieszkanie przy ul. Dybowskiej było już zajęte przez kolejarzy niemieckich. Wyposażenie mieszkania zostało zabrane w międzyczasie przez sąsiadów.
Adam Linkowski chciał odzyskać mieszkanie , ale zajmujący je Niemcy zarzucili mu posiadanie amunicji i planowanie sabotażu. Okazało się, że znaleźli oni przechowywaną pod jednym z łóżek amunicję sportową ze strzelnicy kolejowej.
Sprawa się jednak wyjaśniła. Niemcy wzięli Adama Linkowskiego do odbudowy mostu kolejowego na Wiśle. Pracował tam jako cieśla. Przydało się jemu doświadczenie nabyte w Ameryce , gdzie pracował przy budowie domów.
Następnie niemiecka firmaBrücken-undStahlbau Dortmund, w której był zatrudniony, otrzymała zlecenie od koncernu Siemensa na budowę lokomotywowni na Kluczykach. Pracowali tam jeńcy brytyjscy i rosyjscy. Adam Linkowski oprócz prac ciesielskich pełnił funkcję tłumacza angielsko-rosyjskiego
Na stacji Toruń - Kluczyki pozostał do końca wojny, a na kolei pracował do 1965 r.
