Zawiązek 63 Pułku Piechoty tworzyli ochotnicy z Pomorza, którzy na początku 1919 r. przechodzili granicę niemiecką, by wstępować w szeregi oddziałów polskich na terenie wolnej już od Niemców Wielkopolski. W Inowrocławiu, dokąd przybyło najwięcej ochotników (63) sformowała się kompania, która przyłączyła się do 5. Pułku Wielkopolskiego jako 4. kompania zapasowa. Dowództwo Główne w Poznaniu (gen. Dowbor- Muśnickiego) 30 maja 1919 r. wydało rozkaz o formowaniu Toruńskiego Pułku Strzelców. Już 18 czerwca 1919 pułk posiadał dwa bataliony strzelców i dwie kompanie ciężkich karabinów maszynowych, a dowództwo pułku objął kapitan Władysław Koczorowski. Z niecierpliwością oczekiwano powrotu do Torunia i zajęcia Pomorza.
W dniu 15 stycznia 1920 r. szosą Inowrocław - Toruń, marszem ubezpieczonym, pułk rusza do Torunia staczając zwycięski bój pod Gniewkowem. Już 18 stycznia pułk wkracza do miasta i zajmuje kwatery w koszarach.
W Toruniu przebywa niedługo - 21 stycznia 1920 r. bataliony pułku ruszają do Wejherowa, Sierakowic i Lipusza obsadzając całą zachodnią granicę Pomorza. Przybywszy na Kaszuby, zarządzeniem Ministerstwa Spraw Wojskowych, następuje zmiana nazwy na 63. Pułk Piechoty (toruński). Na granicy Kaszub pułk chroni granic Polski przed ewentualnym wtargnięciem Niemców.
Zwycięskie boje podczas wojny polsko-bolszewickiej
Pułk powraca z wojny 19 listopada 1920 r. do Torunia.
Po wprowadzeniu w 1930 nowej organizacji piechoty pułk szkoli rekrutów dla potrzeb batalionu Korpusu Ochrony Pogranicza.
Dowódcy
Wrzesień 1939
Pułk walczy w strukturach Armii Pomorze.
„Bitwa nad Bzurą”
Ocalała część pułku przebija się w marszu szturmowym przez Puszczę Kampinoską do Łomianek k. Warszawy i tam ulega w boju.
(na podstawie danych z Wikipedii: http://pl.wikipedia.org/wiki/63_Toruński_Pułk_Piechot y)
