Edmund Semrau urodził się w 1926 w Chełmnie. Jego ojciec zatrudniony był w szkole II Korpusu Kadetów w Chełmnie (do której uczęszczał nasz drugi „Maczkowiec” major Aleksander Mulart). Ojciec został zmobilizowany w sierpniu 1939 r. i w kampanii wrześniowej walczył we wschodniej części Polski. Został wzięty przez Sowietów do niewoli i zesłany na Syberię, gdzie zmarł. Matka wraz z synem Edmundem i dwójką jego rodzeństwa została ewakuowana na wschód Polski. Miejscowość, w której przebywała na wygnaniu rodzina Semrau zajęli po 17 września 1939 r. Sowieci, którzy wywieźli transportem naszych uciekinierów na Syberię.
30 lipca 1941 roku generał Sikorski podpisał układ z Sowietami. W protokole dodatkowym rząd ZSRR zagwarantował „amnestię” dla obywateli polskich: więźniów politycznych i zesłańców pozbawionych wolności na terenie ZSRR w więzieniach i obozach Gułagu. Wraz z tworzącą się Armią gen. Andersa Edmund Semrau po kolejnej długiej tułaczce przybył na Wyspy Brytyjskie.
Od 1943 do 1944 r. uczęszczał do szkoły w Montrose w Szkocji. Gdy tylko uzyskał pełnoletność zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego. Jako ochotnik miał prawo wyboru formacji. Chcąc zrealizować swe młodzieńcze marzenia wybrał bez wahania 1 Dywizję Pancerną pod dowództwem gen. Stanisława Maczka. Przybrał fałszywe nazwisko Edmund Śniegocki (często stosowana procedura w PSZ na Zachodzie. Miała chronić przed represjami ze strony Niemców rodziny wziętych do niewoli żołnierzy polskich, które zamieszkiwały na terenach zajętych przez III Rzeszę). Najpierw odbył szkolenie w Centrum Szkolenia Broni Pancernej w Catterick w Anglii.
W czerwcu 1944 otrzymał przydział do 2 Szwadronu 1 Pułku Pancernego. W sierpniu 1944 brał udział w desancie w Normandii. W dniach 8-22 sierpnia 1944 brał udział w bitwie pod Falaise. Na granicy francusko-belgijskiej czołg został trafiony przez Niemców. Całej załodze udało się ewakuować z płonącego Cromwella. Pięciu dzielnych czołgistów po pobycie w szpitalu kanadyjskim wróciło do swojej jednostki macierzystej i kontynuowało walkę, aż do zdobycia Bredy w Holandii. Następnie jednostka wchodziła w skład wojsk okupacyjnych w Niemczech. W 1947 roku powróciła do Wielkiej Brytanii. Edmund Semrau nie chcąc zostawić bez opieki matki i rodzeństwa wrócił do Polski statkiem w czerwcu 1948 roku. Od 1995 roku działa w Kole Koleżeńskim "Toruń" skupiającym byłych żołnierzy 1 Dywizji Pancernej.
